X
تبلیغات
رایتل
Untitled Document
X
تبلیغات
رایتل
https://telegram.me/deklamehayepirbadian .کانال تلگرام

دکلمه های رضا پیربادیان

Email: pirbadian@gmail.com
شنبه 27 خرداد‌ماه سال 1391

چاووشی-احوان ثالث-دکلمه رضا پیربادیان


بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند 
گرفته کولبار زاد ره بر دوش 
فشرده چوبدست خیزران در مشت 
 گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند 
ما هم راه خود را می کنیم آغاز 
سه ره پیداست 
 نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر 
حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر 
 نخستین : راه نوش و راحت و شادی 
 به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی 
 دودیگر : راه نیمش ننگ ، نیمش نام 
اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام 
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام 
من اینجا بس دلم تنگ است 
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است 

بیا ره توشه برداریم 
قدم در راه بی برگشت بگذاریم 
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست 
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام 
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم 
که می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام 
و می رقصید دست افشان و پاکوبان بسان دختر کولی 
و اکنون می زند با ساغر مک نیس یا نیما 
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما 
سوی اینها و آنها نیست 
به سوی پهندشت بی خداوندی ست 
 که با هر جنبش نبضم 
 هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند 
 بهل کاین آسمان پاک 
چرا گاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد 
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان 
پدرشان کیست ؟
و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه برداریم 
قدم در راه بگذاریم 
به سوی سرزمینهایی که دیدارش 
بسان شعله ی آتش 
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار 
نه این خونی که دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار 
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم 
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم 
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار 
 به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار 
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
کسی اینجاست ؟
 هلا ! من با شمایم ، های ! ... می پرسم کسی اینجاست ؟
 کسی اینجا پیام آورد ؟
 نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه 
مرده ای هم رد پایی نیست 
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ 
ملل و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ 
وز آن سو می رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر 
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد 
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند 
 جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد 
وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها 
پس از گشتی کسالت بار 
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار 
کسی اینجاست ؟
و می بیند همان شمع و همان نجواست 
که می گویند بمان اینجا ؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده ی مهجور 
خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
بیا ره توشه برداریم 
قدم در راه بگذاریم 
کجا ؟ هر جا که پیش آید 
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما 
زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر 
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود 
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر 
کجا ؟ هر جا که پیش آید 
به آنجایی که می گویند 
چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان 
و در آن چشمه هایی هست 
 که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن 
و می نوشد از آن مردی که می گوید 
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی 
کز آن گل کاغذین روید ؟
 به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده ست 
 که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا 
 نه چون مرگ من و تو ، مرگ پاک دیگری بوده ست 
کجا ؟ هر جا که اینجا نیست 
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم 
ز سیلی زن ، ز سیلی خور 
وزین تصویر بر دیوار ترسانم 
درین تصویر 
عمر با سوط بی رحم خشایرشا
زند دویانه وار ، اما نه بر دریا 
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من 
به زنده ی تو ، به مرده ی من 
بیا تا راه بسپاریم 
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده 
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست 
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده 
که چونین پاک و پاکیزه ست 
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا 
می اندازیم زورقهای خود را چون گل بادام 
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم 
 که باد شرطه را آغوش بگشایند 
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام 
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین 
من اینجا بس دلم تنگ است 
بیا ره توشه برداریم 
قدم در راه بی فرجام بگذاریم



شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان



باز خوانی با صدای رضا پیربادیان


برچسب‌ها: احوان ثالث
دوشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1391

آخر زنی و میشناسمت-یاسر اکبری-دکلمه رضا پیربادیان

بانوی عصر آهنی و می شناسمت

جلاد خوشگل منی و می شناسمت

تاریک ،سر به زیر ، مه آلود، بی خیال

صبح عبوس لندنی و می شناسمت

انگار قند توی دلم آب می کنند

وقتی که زنگ می زنی و می شناسمت

می دانم از شکنجه من شاد می شوی

آخر زنی ، زنی ، زنی و می شناسمت

یک روز صبح بی که خداحافظی کنی

دل را یواش می کنی و می شناسمت


شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان


یکشنبه 21 خرداد‌ماه سال 1391

دردهای من-قیصر امین پور-دکلمه رضا پیربادیان

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟




شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان

جمعه 19 خرداد‌ماه سال 1391

زنان عامی-آنجلا فیگرا ای مریش-دکلمه رضا پیربادیان

زنان در بازار

آنجلا فیگرا ای مریش-شاعر اسپانیایی

ترجمه:فریده حسن‏ زاده‏

منبع : کتاب شعر زنان جهان – موسسه ی اننتشارات نگاه


 

زنان عامی همه ی   عمر آمیزه ای  از آهک و دوغابند،

خشت های متراکم در قالب  های آهنی زنگ زده.
چشمانشان سرد وبی روح  ، همچون برفاب
و موهایشان پژولیده همچون علف های لگد مال شده
در رگانشان خونی ترشیده جاری ست.
صبح زود برای خرید می روند، پرسه زنان در بساط دستفروشی ها
مدام در حال حفُاری ،  استخراج گوجه فرنگی های له شده
پرتقال های کپک زده.
سبزیجات گندیده با بوی زننده.
در قصابی
نگاهشان وول میزند لای دل و قلوه ی  گوسفند
و امعاء و احشاء مرغ و همه  ی چیزهای مهوع دیگر
وقت حساب و کتاب ، آهی لبانشان را از هم می گشاید
با اکراه دست می کنند در د کیف دستی کهنه و کثیفشان
و با دقت و وسواس درون آنرا می کاوند
چنان اخم کرده و نگران
که گویی آخرین سکه ی کج و کوله دارایی شان را از ته کیف بیرون می کشند
همواره بچه ای دامن چرب و چیلی آنها را در مشت می فشارد،
بچه ای با موهای شانه نکرده وآب دماغ آویزان
در حال گاز زدن سیب یا بلعیدن موز.
آن ها همواره اورا هل می دهند و مدام بر سرش فریاد می کشند
و بند کفش های چرکین کتانی  شان باز است در راه بازگشت
به خانه ای پر از مگس ها، بچه ها ،توله سگها
و همسایگان پر سر و صدا
اطاقی با بخاری ِدود زده  ، وان پلاستکی پر از آبِ آلوده،
مردی که بوی شراب می دهد بوی عرق تن وتهِ سیگار.
مردی که در گوشه ای  نشخوار می کند ،  زیر لبی دشنام می دهد و تف می کند
و چه  بسا همان شب در همان اتاق کثیف و متعفن،
بی هیچ ناز و نوازش یا کلام محبت آمیز
وحشیانه و شتابزده همچون حیوان
خود را خالی کند در آن ها
و با آکندن شکمشان از سنگینی موجود مفلوک دیگری
از بار نفرت خود بکاهد
 راهی دیگر برای رهایی از فرسودگی و ملال.
آه نه من بر آن نیستم تا دریابم که چرا چنین است،
تنها به آسمان هایی می اندیشم بس زلال و آبی
و به چیزهای زیبا  .


شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان

چهارشنبه 3 خرداد‌ماه سال 1391

به تو ایمانی سرشار دارم-آنتونیا پوزی-دکلمه رضا پیربادیان

به تو ایمانی سرشار دارم

آنتونیا پوزی-شاعر ایتالیایی

ترجمه:فریده حسن‏ زاده‏

منبع : کتاب شعر زنان جهان – موسسه ی اننتشارات نگاه


به تو ایمانی سرشار دارم من

بر این باروم که می‏توانم قرنهای قرن تاریکی را

چشم انتظار صدای تو بمانم

در سکوت محض.


همچون خورشید

بر همه اسرار واقفی:

در تو این توان را می‏ یابم

که در اعماق معادن سنگ و زندانهای  افسانه‏ ای

شمعدانی‏ها و گل‏های خودرو برویانی.


به تو ایمانی سرشار دارم من

آرامم با تو،همچون عربی پیچیده در شال سفیدش

یکسره معطوف خدا

در کار رویاندن سنبله های جو بر گرد خانه اش.



شنیدن دکلمه با صدای رضا پیربادیان